Obrońca z urzędu w sprawach karnych.

Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555 ze zm.) reguluje instytucję obrońcy z urzędu w postępowaniu karnym w artykułach od 78 do 89.

Oskarżony, który nie ma obrońcy z wyboru, może żądać, aby mu wyznaczono obrońcę z urzędu, jeżeli w sposób należyty wykaże, że nie jest w stanie ponieść kosztów obrony bez uszczerbku dla niezbędnego utrzymania siebie i rodziny. Okoliczność pozostawania w trudnej sytuacji materialnej należy wykazać odpowiednimi dokumentami.

W postępowaniu karnym oskarżony musi mieć obrońcę, jeżeli:
  1. jest nieletni,
  2. jest głuchy, niemy lub niewidomy,
  3. zachodzi uzasadniona wątpliwość co do jego poczytalności
  4. gdy sąd uzna to za niezbędne ze względu na okoliczności utrudniające obronę.
  5. gdy w postępowaniu przed sądem okręgowym jako sądem pierwszej instancji, oskarżonemu zarzucono zbrodnię lub gdy jest on pozbawiony wolności.